iklimya

BENDEN YİTENLER

kelimelerinin kıskacında
sıkışıp kaldım
sözlerinin ince nüanslarında
aşağılandım
yüreğinin kadranlarında,
savrulup dururken
yitirdim zamanı
bugünüm dünde saklı,
bir kağıt parçası
buruşturup atılmış
belki de ferdalarım
katre katre yanlızlık,
aşılanırken yüreğime
her karesinde daha da bulanıklaşıyor
hayatım
gözlerim görmez oluyor bir zaman
bir an olup bitiveriyor her şey
an olup bitiveriyor her şey
olup bitiveriyor her şey
bitiveriyor her şey
her şey......

FERDA AZBOY



 

GÖZLERİM

elmas gibi ışıldayan
parlayan, ışık gibi
içi gülümseyen gözlerdi
kahkahalar atardı sanki
artık öyle değil
her şeye gülen o gözler
işte şimdi gülmüyor
yalnız ve hüzünlü
hayata bakmakta
sadece bir dış etken gibi
hayatı izlemekte
gündüz ve gece
sürekli geçmekte
ama gözlerim
hayatı görmek istediği gibi
görmekte
güne bakmam sürekli
değişmekte
ayçiçeklerine gibi
güneşe yüz tutmakta
günbatımı sırasında
kaplumbağa gibi kabuğuna
çekilmekte
karamsarlık içindeki
o gözlerle
hayata bakmakta öylece


hicret