Kal yanımda...
Öylesine yalnız öylesine dargınım ki hayata
Sen kal yanımda...
Hayat vurdukça kıyılarıma
Tutunamam düşerim
Sen kal yanımda...
Karanlık olunca korkar ağlarım
Sessizlik çökünce
Yaşamdan ümidimi keserim
Ne olur sen kal yanımda
Bir köşeye oturmuş usulca hayata bakarım
Bakarımda yapayalnız kalır ağlarım…
Ben anlam veremdim bu acıya
Paramparça oldum
Bıktım artık bu acıdan bıktım artık bu yükü kaldırmaktan...
Yastığa basımı her koyduğumda gözlerimi her kapattığımda
Her karanlıkta her yalnızlıkta
Ben hep seni düşünürüm...
Herkes gitsin de sen kal yanımda…
Sessizlik çokmuş sokaklara
Her sabah ötüşen kuşlar susmuş
Ne dalganın sesi var ne martının…
Kulaklarım duymaz olmuş
Gözlerim görmez
Bi kalbim atar da hayatı bilmez olmuşum...
Ömrüm öyle masum bakıyor ki bana
Bilinmezliğe öyküler yazarcasına…
Ardımda kalanlara ağlarcasına
Pişmanlık duyup ta yanarcasına…
Gençliğimi bıraktım denize
Dalgalar kıyıya her vurduğunda bir parçam gitti en sevgiliye
Kokmaz oldu güller
Duygularım köreldi varamaz oldum hayatın tadına
Bıraktım ellerinden hayatın…
Tutmaz oldum...
Acıdan...
Ama sen kal yanımda
Sen tut ellerimden…
Sadece sen kal yanımda…
Ey sevgili sanadır bu sözlerim
Nefes aldığım surece sen kal yanımda
Ölüm gelmeden sen gel yanıma...
...sadece sen kal yanımda...